İşin özüne indiğimizde hepimiz reklamcıyız

Eskiden – ki eskiden dediğim 4 yıl kadar önce- internette ölçümleme ve sayılar denildiğinde “hit, click, bounce rate, unique visitor” gibi sayılara bakarak anlamlar çıkartmaya çalışırdık. Kaç kişi gelmiş, kaçı tekrar gelmiş, gelen ne yapmış, ne olmuş da ne yapmış?

Sonra “Content is king” yayıldı. “Sayılara bakmaya bırakın, içeriğiniz güzel olursa insanlar zaten gelir” diyordu bu optimist yaklaşım.

Sayıları konuşup, işin özünü konuşmamak

• Efendim, radyonun 18 milyon kişiye ulaşması 40 yıl sürmüş, Facebook ise bu sayıya 2 yılda ulaşmış. Oradan sonra Google+ bir haftada 54 milyon kişiye ulaşmış.
• Efendim, eğer bir dakikada atılan Tweet mesajlarını yan yana koyacak olursak, dünyanın çevresinde iki tur atıyormuş.
• Efendim, her blog sahibi bir parke taşı boyunda olsa, hepsinin toplamı San Fransisco’nun alanı kadar olurmuş.
• Efendim, Facebook’a her gün giren insan sayısı, her gün metroyla evine dönen insan sayısının 12 katıymış.
• Efendim, LinkedIn üyesi olan herkes el ele tutuşsa, yarısının kendi iş tanımlarını kendilerinin seçtiği anlaşılırmış!

Başarıyı gösteren sayılar hızla değişiyor

Görüntülenme önemli! Hayır, takipçi sayısı önemli! Takipçi sayısını bırakın, artık etkileşim oranı diye bir şey var, ondan haber verin! Onu da bırakın, uygulamaları aktif kaç kişi kullanıyor?
Yok canım, Klout diye bir internet sitesi varmış, orada yazan sayı önemli! Hayır yahu, SocialBakers diye bir site var, asıl sayılar orada!
Hepsini bir kenara bırakın, viral videomuzu kaç kişi izlemiş? Kaç kere paylaşmışlar peki?

Bunun da ötesinde, sayfamızın hayran kazanma oranının, reklamların tıklanma oranına bağlı bir çizelgesini hazırlayıp, pik noktalarda içerik erişimlerini analiz edebilir misiniz?

Şeffaf, samimi ve hızlı kalmak

Sosyal medya dünyası; şeffaflığın, samimiyetin, hızlı iletişimin dünyası olmaktan çıkmaya başladı.

İletişimi artış gösteren grafikler, yükselen oklar, pozitif/negatif oranları gibi şeylerin raporlandığı birer dosyaya indirgeyemezsiniz.

Determinist olmaya çalıştığınız dünyaya yaklaştıkça, daha yükselen çizgiler, daha yükseğe giden oklar görmek için, insanlara insanların istediklerini vereceksiniz.

Oysa insanlar sizi siz olduğunuz için, ürünlerinizi ise kaliteleri ve deneyimi için, markanızı ise hissettirdikleri için seviyor.

Pazarlama bir bilimdir, dijital işler de buna dahildir

Yüzlerce yıllık bir süreden sonra insanlara insanların istediklerini değil, kendi istediklerimizi doğru şekilde vermeyi öğrendiğimizde adına pazarlama ve satış dedik, üzerine zeki fikirler geliştirip reklamcılık dedik, okullarını açtık.

Sosyal medyanın ve sosyal medyacıların her şeye baştan başladıklarını görmek üzücü oluyor.

Sosyal medya varlıklarınız ne işinize yarayacak bilmelisiniz

Size doğrudan fayda sağlayan sayılar nedir? Ziyaretçi? Takipçi? Satış? Sosyal medyanın bu yöndeki etkilerini analiz etmeye çalışıyor musunuz?

Strateji güzel bir kelime.

Sevgiler,
Can Sungur
12.12.2011

http://www.twitter.com/cansungur

- Öncelikle, her türlü Pathfinder kaynağı olarak Pathfinder PRD’yi kullanmanızı tavsiye ediyorum. Eskiden tavsiye ettiğim d20pfsrd fazla büyüdü, karmaşıklaştı ve artık kullanması yorucu hale geldi. PRD’de ise APG, UM ve UC gibi yeni kitapların da içerikleri tertemiz mevcut.

http://paizo.com/pathfinderRPG/prd/

- Perşembe günü Savage World Horror Companion çıkacak. SW sevenler için güzel bir kitap olacaktır. Bir de yanında Deadlands – Devil’s Night isminde bir adventure geliyor. Bu adventure ücretsiz olacak. Hem Deadlands, hem de Savage World ile tanışmak için güzel bir fırsat derim.

http://www.peginc.com/

- Bir diğer konu, Pathfinder’dan ‘Beginner Box’ piyasada. İçinde bir zat seti, güzel bir game-mat, bir öbek karakter kağıdı ve canavarlar, bir de kuralların kısa özetleri var. İnsanlara d20 sistemlerini tanıtmak ve anlatmak zor, biliyorsunuz. (Ya da zor olduğu için hiç kasmayanlardansınız). Paizo bunun önüne geçmek için güzel bir set hazırlamış. 35 dolar gibi ortalama bir fiyatı var. Tavsiye ediyorum, özellikle RPG ile ilgilenen klüpler, newbieleri için bunu kaçırmamalılar.

http://paizo.com/pathfinderRPG/v5748btpy8osv

- 3 ay kadar önce yurt dışından 30 set zar getirttim ancak WoI’lere katılamadığım, çok da üşendiğim için bu zarlar elimde kaldı. İlgilenen olursa benimle iletişime geçebilirsiniz. E-mail, Twitter ya da Facebook.

- Mutants & Masterminds’ın Gamemaster’s Guide yakında çıkacak. Pre-order’da 33 dolar. M&M3 anlattığım zamanlarda çok arkadaşım M&M’ın anime benzeri farklı sistemlere uyarlanması konusunda destek istemişti. Eğer M&M3′ü zahmet edip biraz oynadıysanız, bu kitap hem kafa açıcı, hem de bilgi ile dolu bir kitap olarak çok faydalı olacaktır. Ancak unutmayın, M&M3 için daha çok kurala değil, daha çok akla ihtiyaç var!

http://www.greenronin.com/store/product/grr5503-gmg.html

- Yakında Pathfinder için Bestiary 3 çıkacak. M&M ve SW gibi sistemlerin yanında, D&D kökenli sistemlerde hem oyuncular hem de GM’ler biraz tembelliğe yatkın. Yaratıcı olamadıkları noktalarda bol bol ek kitap ile genç subayları beslemek gerekiyor. Bu Bestiary’lerin en güzel tarafı ise, sayıdan çok görsel ve tarif içermeleri. Pathfinder her Bestiary’si ile birlikte eski mitolojileri tekrar canlandırıyor, kara gölgeli dünyasına dahil ediyor. Tavsiye ederim!

http://paizo.com/pathfinderRPG/v5748btpy8odu

Yani, “Döndüm dolaştım, yine de hayat aynı hayat” diyor şair.

Son dönemde ajansta işler yoğunlaştı, ben de yeni iş arkadaşları arayışına girdim. Bu aralar elime çok CV ulaşıyor, bu CV’lere sahip bazı insanlarla da iş görüşmeleri yapıyorum.

İş görüşmeleri hakkında düşündüklerimi ve izlenimlerimi daha sonra yazacağım. Öncesinde şu iki şeyi söylemeliyim:

1) CV Denilen Kağıt Parçası Kadar Geri Kalmış Bir İletişim Aracı Yok
2) Bu İlkel Aracı Bile Düzgün Hazırlayamayana Ekmek Hiç Yok

Elime ulaşan bazı CV’lere şaşırdım kaldım. En kötü CV’ler, zannedersem Yenibiriş ya da Kariyer.net gibi internet sitelerinde hazırlanmış, tuhaf sıralamalarla ve gereksiz bilgilerle dolu şeylerdi.

Bekarmış!

CV’yi açıyorum, en üstte “BEKAR” yazıyor. Özellikle buna çok gülüyorum. “Ha iyi, bekarsa olur bu iş!” demek mi lazım? Ayrıca çok merak edersem girer Facebook’tan da bakarım… (Sosyal medya üzerinde iş görüşmeleri öncesi hazırlık da başka bir yazının konusu olsun).

Biraz aşağıya kayıyorum. Üniversite. Yüksek lisans. Tamam. Lise. E tamam. Sonra? Ortaokul… Sonra? İlkokul. Bu noktada CV sahibi eğer kreşini de yazmadıysa “Çok yazık” diyerek CV’yi kapatıyorum… Şaka bir yana, aşırı kurumsal bir yapıya baş vurmuyorsanız, üniversiteniz ve hadi belki lisenizden öncesi çok da ilgi çekici değil.

CV’ye bakmaya devam ediyoruz. Sırada iş deneyimi var. İşe giriş çıkış tarihleri. Yapılan işin açıklaması. Sonunda işe yarar bir bilgi. Başka? Hah, İngilizcesi de “Advanced”. Maşallah.

Ama şu anda bu arkadaşın bekar olduğunu, yaşını, okulunu ve iş deneyimini öğrendim. Güzel, peki KİM bu kişi?

Belki daha aşağılarda bilgi vardır diyorum.

Aşağıda şunlar var:

Office Word, Excel biliyor. Bazıları Photoshop da biliyor. Müzik dinliyor, kitap okuyor. Başka? Bazıları kulüp işi yapmış, etkinlikler yapmışlar. Hmm, demek ki aktif, sorumluluk almayı biliyor.

Daha Önemlisi

Peki espriden anlıyor mu? Başladığı işi bitiyor mu? Kendine güveniyor mu? Öğrenmeye açık mı? En son hangi kitabı okumuş, en sevdiği kitap ne? Film izliyor mu, takip ettiği diziler var mı? Dünyada neler oluyor bakıyor mu biraz?

İnanın, görüşmeye çağırdığım insanlardan asıl cevabını istediğim sorular bunlar oldu. Bu soruların cevabı istediğim gibiyse bu iş oluyor. Okul, derece, bekarlık, ehliyet tipi, sigara durumu çok da ilgi çekici bilgiler değil.

(Ancak İngilizce çok önemli. İngilizce okuduğunu anlamayan çağın gerisinde kalmaya mahkum arkadaşlar.)

Kariyer Portallarının Hazır CV’lerini Kullanmayın

Diyeceğim, lütfen internet sitelerinde hazırlayıp indirdiğiniz tuhaf kalıplı CV’leri kullanmayın. CV’nize insani bir şeyler katın. Gitar çalıyorsanız, Game of Thrones izliyorsanız, kedileriniz varsa, takı tasarlıyorsanız bunları belirtin. Ayrıca, madem CV’nize “Ofis programlarını biliyorum” yazıyorsunuz, CV’nizi de kendiniz hazırlasanız daha anlamlı olur.

İkincisi de, henüz kendiniz için düzgün bir CV hazırlayamıyorsanız, bir şekilde iletişim ve satış odaklı şirketlerden çok bir şey ummayın. “CV’sinde kendisini anlatamayan, toplantıda kendisini ya da benim ürünümü nasıl anlatacak?” diye düşünmeden edemiyorum.

İş yerinde mezun olduğunuz okul ya da evlilik cüzdanınız ile çalışmıyoruz, iş yapmasını bilen ya da öğrenmek isteyen insanlar ile çalışıyoruz, hem de okudukları kitapların ve dinledikleri müziklerin etkisinde.

Sevgiler,
Can Sungur

Bunu engellemek için elimizde ucu keskin, gerekli traşları yapıp, yanları ve arkaları alıp önleri bırakacak iki usturamız var.

Ockham: “Basit çözümü seç”

1300′lü yıllarda yaşayan Ockhamköylü William ismindeki düşünür, aslında hiç bir eserinde usturalardan bahsetmemiş, ancak 1800′lü yıllarda Hamiltongiller’in William ilk kez bu terimi kullanmış. Rahmetli Ockham…

Ockham’ın Usturası der ki:

“Eldeki veriler daha kapsamlı bir açıklama sağlamadığı sürece, en basit çözümlere yönelmeliyiz.”

Şairin burada bana demek istediği; “Evet, kafanızda bazı konularda şüpheler olabilir. Konuyla ilgili açıklama yapmanıza yetecek bilgi var mı? Yok mu? O zaman mevcut bilgilerle açıklayın… ve devam edin!”

Ockham’ın Usturası kuralının bana anlattığı bu. Çözmek istediğim bir soru varsa, temelsiz kalacak ve bağlayamayacağım fikirler üzerinden sallantılı fikir köprüleri kurmak yerine, bildiklerim üzerinden ilerlemem gerekiyor. Bu sayede bakıyorum, bildiklerim beni tatmin ediyor mu? Etmiyorsa yeni bilgilere ihtiyacım var, yoksa çözümüm de bilgilerim gibi eksik olacak.

Öğrenmek isteyen bir kafayı, öğrenmeye ve anlamaya zorlayacak bir yaklaşım bu.

Bir yandan da bazen Ockham’ın Usturası yanlış aktarılır; “Basit çözümlere gitmek varken karmaşık şeyler düşünmeyin.” denir. Elbette ciddi bir fark var. İlk anlatım şekli, eldeki verilere bakarak çözümü hızlandırmayı hedefliyor, ikinci cümle de işi karmaşıklıktan uzak tutmayı. “Abi durduk yere icat çıkartmayalım şimdi.” düşüncesi, rahmetli Ockham’ın aklındaki şey değildi.

Hanlon: “Kötülük değil, aptallıktır”

Efendim, efsaneye göre, Robert Hanlon diye bir adam, Murphy Yasaları kitabı hazırlanırken “Bu da benden olsun” diyerek bir fikrini yollamış, fikir şu:

“İnsanların eksiklikleri ile açıklanabilecek şeyleri, kötülükleri ile açıklamayın.”

Bu cümle, insanı sosyal yaşantısında çok rahatlatabilecek bir cümle, adeta naneli şekerin üstüne içilen su gibi bir şey.

İş hayatınızda, okulda, aile içerisinde ya da arkadaş çevrenizde sizin sinirinizi bozan, yapan kişinin neden yaptığını anlamadığınız, size tümüyle saçma sapan gelen şeyler kesinlikle vardır. Bu tarz tuhaf davranışların sahiplerini zalim, pis bir herif olarak tanımlamak yerine, “Abi o da öyle işte, kafası o kadar çalışıyor” diye tanımlamanızı sağlar.

Belki bu sayede sık sık bir arada olmak zorunda olduğunuz bazı insanların davranışlarına daha rahat katlanır, daha yumuşak tepkiler verebilirsiniz.

Pratik Kullanımlara Örnekler

- Bir iş başvurusu yaptınız. Geri dönüş olmadı. “Lanet olsun, beni neden beğenmediler, belki de özellikle geri aramıyorlar, pis herifler, hurr durr!” yapmayın. Onun yerine:

Ockham: Bilgilerimle en basit açıklamalarım neler?
“Neden geri dönmedikleri ile ilgili yeterince bilgi yok. Ya seni beğenmediler, ya da geri dönmeleri engelleyen bir şey var.”
Hanlon: Eksikleri varsa ne olabilir?
“Muhtemelen bu CV’lere ve iş başvurularına her kim bakıyorsa yeterince iyi bakamıyor, zamanı yok ya da gözden kaçırdı.”

- İş yerinde davranışlarına sinir olduğunuz bir iş arkadaşınız var. “Kesin işleri bana kitlemek için yapıyor! Hatta epostalarda da beni cc’ye koymuyor ki işlerden eksik kalayım! Dur bak şimdi…” yapmayın. Onun yerine:

Ockham: Bilgilerimle en basit açıklamalarım neler?
Burada iş arkadaşınız ile ilgili bilgilerinizi kontrol etmelisiz. Mevcut iş farklı bir dilde olabilir ve yapamıyor olabilir mi? Başka bir işle meşgul olabilir mi? Epostalarda sizi cc’ye koymamasının nedeni nedir, biliyor musunuz? Bilgilerinizi kontrol ettikten sonra tekrar bir bakın…
Hanlon: Eksikleri olabilir mi?
“İş arkadaşım kafasız olabilir mi? Belki art niyetli değil, sadece kafasızdır… Belki de ona karşı daha anlayışlı olup, eksiklerini kapatıp, birşeyler gösterebilirim…”

Kafanızdaki güzelce kesin

Kafanız bulandığında bulanıklıkları kesmek için iki kural.

Bu iki ustura kuralı da insana doğru cevapları vermez, ancak düşünerek çözüme ulaşma yolunda iki eleyici araç olurlar. Eleyebildiklerinize de daha sonra tekrar bakma şansınız olacaktır.

İyi düşünceler!

Can Sungur
21.05.2011

Ha Dördüncü Hokage, Ha Birinci Korsan

Şimdilerde insanların duygusal gözlerle seyrettiği Naruto ve One Piece gibi animelerde de sık sık vurgulanan bir konu sevgi, saygı ve özveri. Bu iki animede de sıklıkla kahramanlarımızın arkadaşları ve dostları için, ya da sadece bazı kavramlar uğruna, yani bazı kişilere ve düşüncelerine, hayallere ve umutlara saygılarından kendilerini nasıl tehlikeye attıklarını görüyoruz, okuyoruz.

Başka insanların iç dünyalarını anlamak, kafasının içindeki düşünceleri anlamak, yapmak istediklerini ve başarmak istediklerini anlamak çok zor, çoğunlukla da imkansız bir çaba. İnsan, kendi yaşadıkları, çektikleri ve öğrendikleri sonucunda anlıyor başkalarının içini. Bu da zamanla ve acıyla kazanılan bir beceri.

Bu yüzden çoğu insan birbirini anlamıyor. Anlamaya çabalamıyor. Daha da ötesinde, paylaşmadığı süreçler hakkında empati kurmak için en ufak bir çabaya girmiyor.

Sizin Kahramanlarınız Var Mı?

Naruto, One Piece gibi animelerden sevdiğiniz kahramanlar kimler? Onlar neler için savaştılar, ne için acı çektiler, ne için sevdiklerini kaybetmeyi göze alıyorlar?

Eğer kendinizi geliştiremiyor, başka insanları anlayamıyorsanız, sürekli insanların size kabahat biçtiğini düşünüyorsanız ve haksızlığa uğramış hissediyorsanız, tebrikler. Siz de o animelerdeki “Halden anlamayan arkaplandaki ruhsuz extra” oldunuz demektir.

Kahramanlar ve kötü adamlar hayalleri, düşünceleri, sevgileri ve saygıları uğruna çarpışıp kan dökerken, arkaplanda “Hooo, süper hamle yaptı” diye izleyeceksiniz. Gözlerinizin üzerine mavi çizgiler çıkartmayı deneyin.

Yok, eğer bunu istemiyorsanız… Arkaplandaki mavi çizgili küçük adam olmak hoşunuza gitmiyorsa…

Kahramanlarınızı örnek alın.

Savaşmak

Sevdiğiniz şeyler için çabalamaktan, kendinizden vermekten, yorulmaktan, tükenmekten korkmayın. İnsanların hayallerine saygı duyun, insanların düşüncelerini dinleyin, insanların yapmak istedikleri şeyleri, ulaşmak istedikleri şeyleri anlayın. Yine de anlamıyor musunuz? Olsun, eğer onların iyi insanlar olduklarına inanıyorsanız, yine de onların düşüncelerine saygı duyun.

Bunu yapmak çok zor değil.

Eğer sevdiğiniz, saygı duyduğunuz bir şey için çalışıyorsanız, savaşıyorsanız, özveri kendilinden oluşacaktır. Neyi sevdiğinizi, neye saygı duyduğunuzu bilmiyorsanız, savaşamazsınız.

Sevmediğiniz şeyler için çalışmayın. Sürekli yapacakmış gibi yapıp sonuç çıkartmayan, istiyormuş gibi gözüküp içten içe sıkılan, kendi kendisinden de sıkılan bir insan olursunuz.

WWMDLD?
What Would Monkey D. Luffy Do?

Sevgilerimle,
Can Sungur

“Since my earliest childhood a barb of sorrow has lodged in my heart. As long as it stays I am ironic — if it is pulled out I shall die.”

“Çocukluğumdan beridir kalbime batıyor hüznün dikeni. Kalbime battıkça alaycı kalacağım, çıkarsa öleceğim.”

Hayatımdaki çok güzel bir insan sayesinde Søren Kierkegaard’ı baştan öğreniyorum son bir yıldır. Yazdıkları, benim uzun zamandır kafamda çevirip durduğum şeyler. İnsana kendisini ikinci el hissettiriyor, ‘sadece ben değilmişim’ de dedirtiyor.

Bu sözünü çok beğendim, severek çevirdim ve paylaşmak istedim.

Benim istediğim, yaratıcı (!) profesyonellerin film formüllerine muhtemelen eklenecek yeni bir satır ve geri dönen eski bir satırdan bahsetmek.

Eskiye Mazi Derler

90′lı yıllar ve 2000′lerin ilk yılları, Arnold ve Silvestır’ın başını çektiği kaslı aksiyon yıldızlarının filmleri ile bezeliydi. Süperkahramanlı, aksiyonlu, makinalı tüfekli filmlerin hepsinde bol kaslı abiler boy gösteriyordu. 2000′li yılların ortalarında, belli bir doygunluğa ulaşıldı muhtemelen. Artık sinemanın kahramanları daha az kaslı, belki de yeter miktarda kaslı demeliyiz.

Ve hepsi beyaz atletli…

Şimdi, Thor’un fragmanı yayınlanınca gördüm ki, an itibari ile sinemada “beyaz atletli, yeter derecede kaslı” kahraman doyumuna ulaşmışız. Şu andan sonra daha çok Vin Diesel, daha çok Thor ayarında oyuncular göreceğiz muhtemelen.

Bunda Twilight’ın yakışıklılarına, izleyici kitlesi olan hanımların verdiği içgüdüsel tepkilerin etkisi büyük. Elbette Hollywood prodüktörler yakışıklıları hep zaman biliyorlardı; şimdi ise, özellikle Amerika’da Twilightsever hanımların azmışlık derecesine varan fanatiklikleri, hiç kimsenin gözünden kaçmadı.

Kaslı, baygın bakışlı, sert adamlar geri dönecekler…

Siyah Giymekle Gelen Karizma

Bir de son zamanlarda, fantastik yapımlarda karanlık, siyah giyimli, beyaz tenli arkadaşların popülaritesi hızla arttı.

Hepsi de doğaüstü olaylara dahil bunların.

Bundan sonra bir de sık sık siyah giyen, mahzun bakışlı, yakışıklı, siyah kıyafetli adamların artışını izleyeceğiz belli ki.

Yakında başrollerinden birisi kaslı, diğeri ince yapılı ama siyah giyimli, vampirli-büyücülü bir dizi ya da film görürseniz şaşırmayın. Yıllar önce Angel – Spike arasındaki gibi bir durumları bile olabilir!

İyi seyirler,

- Can Sungur
13.12.2010

Leslie Nielsen, gençliğinin yakışıklı jön aktörlerinden olan bu adam, bana komediyi ilk kez öğreten adamdı. Komikliği onun yüzü ile özdeşleştirdim. Ciddi bakışlı, çatık kaşlı, otoriter bir ses tonu ve tam bir kendine güven ile konuşan karakterleri, tanıdığım en komik karakterler oldular.  Belki bu yüzden ciddi konular bana her zaman komik gelir.

Çocukluğumda televizyonda izlediğim Çıplak Silah filmlerinin yıldızı olarak tanıdım O’nu. O yıllarda beğendiğim aktörlerin ismini öğrenmeyi akıl etmezdim, Leslie Nielsen adını öğrenmem ancak lise yıllarımda oldu. Sonra bu isimden yola çıkarak Zucker – Abrahams – Zucker filmlerini keşfettim. Leslie Nielsen, ZAZ filmleri haricinde pek çok filmde benzer karakterleri oynadı, hiç birinde ZAZ kadar hakkını verecek senaryolar yazamadılar onun için.

Ciddi yüzlü komik adam, güle güle.

- CanS

Nedir theCubur.com Hikayesi?

theCubur, çok kıymet verdiğim bir blog projem.

Yıllardır yeni bir abur cubur çeşidi gördüğümde illa merak edip alır yerim. Bu alışkanlığım benim sürekli 85 ile 90 arası kilolarda değişmemi sağladı belki, ama bu arada laboratuarda üretilebilecek en lezzetli ürünleri tek tek tatmış oldum.

2009 yılı Aralık ayında, sürekli merak ile, iş yerinde sık sık stres ile tükettiğim bütün bu abur cubur ailesi hakkında bir blog yazmaya karar vermiştim. Kısa bir araştırma ile theCubur.com domain’inin uygun olduğunu görüp satın almıştım.

O arada Leo Burnett’teki işler, yeni bir aşk, yeni bir iş, eğitmenlik… Hepsinin arasında theCubur.com ertelene ertelene, bu haftaya kadar sarktı.

Domain’i aldıktan tam bir yıl sonra, bu hafta yayına girdim ve yazılara başladım.

Bu hızlı başlangıcın sebebi, kendime en sonunda verdiğim bir söz. “Yazı yazmadığım sürece, abur cubur yemeyeceğim!”. Anlaşılan Ravenloft’un sisleri bu serzenişimi duyar.

http://www.thecubur.com

Ne Olacak Şimdi?

Tatmadığım abur cubur kalmayana kadar, yediklerimi yazmaya devam edeceğim. Tarafsız bir şekilde ürünleri ve lezzetlerini birbirleri ile kıyaslamak, nasıl daha lezzetliler ve nedeni konuşmak istiyorum.

Şimdiden birkaç arkadaşımdan “Şunu da yiyip yazsana” şeklinde teklif aldım, bir sonra istek ürünleri de yazmak isterim.

Bu proje benim için çok keyifli olacak. Makine mühendisliğinde okuduğum yıllarda bile “Vaay, Eti’ye gitsem Topkek müdür olsam” diye düşünürdüm. Abur cubur yemek benim için keyifli hayatımın bir parçası.

İstek!

Blog yeni. Yıllardır tattığım ve düşündüğüm şeyleri paylaşmak amacıyla hayata geçirdim. Yani okurların yorumları ve istekleri benim için önemli.

Bana fikir verin, sitede bir hata görürseniz söyleyin, yorumlarıma katılmazsanız anlatın… Her şekilde! Konumuz çikolata, illa diyecek birşeyiniz vardır!

Görüşmek üzere!

http://www.thecubur.com/

- Can Sungur
25.11.2010